A PRIMAVERA CHEGOU!

Xa chegou a primavera. Florecen os campos; florecen as árbores e no Club de Ciencia, florece a nosa creatividade. Bueno, tamén floreceron algunhas flores. Queredes saber como? Pois prestade moita atención.

O experimento comezou recortando papel absorbente en forma de pétalos de flor.

Cada científico colleu dous rotuladores, cada un dunha cor distinta. Cun trazaron raias no centro dos pétalos e co outro estamparon puntiños polos bordos. Coa axuda dunha goma, ataron os pétalos arredor dun bastonciño, dándolle forma de flor. 

Ao introducir a base da flor nun vaso de auga, o silencio fíxose expectante. Pouco a pouco, coma se a flor tivese vida propia, as cores comezaron a estenderse polos pétalos. Era a polaridade actuando en secreto: as moléculas de auga, atraídas entre si, subían polos finos camiños do papel levando consigo os pigmentos. As flores, antes blancas, convertéronse en obras de arte: manchas que se expandían, cores que se mesturaban, límites que se difuminaban. 

                                                                                                                                              

                                                           

                                 

                                                                   

                                                                                                    

                                                       

                             

                            

                                    

Ciencia e arte deixaron de ser opostos para transformarse en complementarios, como dous polos dunha mesma realidade.

O LABORATORIO

Do noso Club de Ciencia gústanos todo. Bueno, a dicir verdade, todo, todo, non. Non nos gusta o feito de non ter un espazo específico para facer todos os nosos experimentos.

O que pasa é que hoxe fomos visitar o laboratorio do IES Ramón Mª Aller e menudo laboratorio!! Pipetas, matraces, tubos de ensaio, vasos de precipitados, microscopios... Por ter, ata teñen un aparello para lavar os ollos en caso de que, por accidente, che entre neles algún produto químico de entre todos os que hai alí. 

E está claro! Ao ver o seu laboratorio tamén nos entraron gañas de ter nós un. Cando o señor Conselleiro volva visitarnos imos pedirllo. E que non sexa un laboratorio calquera, que nós tampouco somos uns científicos calquera!! E, como é de Lalín, malo será que non tire un pouquiño por nós.

No IES tratáronnos de marabilla. O profe de Bioloxía, Guitián, foi un moi bo anfitrión. E as súas axudantes, xa non digamos!!!!

Grazas a Silvia pola súa cálida acollida. 

Grazas a Luís por amosarnos o seu laboratorio e algúns segredos da Ciencia agochados alí. 

Grazas ás Marías, Alba, Ainhara, Noelia, Vera e Mariem, pola paciencia que tiveron con nós e polo agarimo que nos transmitiron.

Grazas a Mª Luz, a da cafetería, por agasallarnos cun paquete de chuches que, aínda que sabemos que son un material altamente "radioactivo", non pasa nada por comelas un día.

Moitas grazas a todos e a todas! A eses maiores, por comprender que o noso mundo, o dos pequenos, é un mundo fascinante, cheo de curiosidade, de gañas de aprender e tamén, con moitas cousas que ensinar.

O PÉNDULO PINTOR

No parque, quen non se montou algunha vez nunha carrandiola? Que divertido é ver como te vas movendo cara adiante e cara atrás mentres o aire che peta na cara! Se aínda non o fixestes, non o pensedes máis!

Hoxe, no noso Club de Ciencia fixemos uns bambáns, aínda que as profes dixéronnos que se chamaban péndulos. Os nosos eran uns péndulos moi artísticos. 

Cortamos unhas botellas pola metade e fixémoslles un buratiño na tapa. Colgámolas dun pau cunha corda. Enchémolas con pintura de cores e remexemos.

Debaixo puxemos un papel ben grande para ver que pasaba.

Cando soltamos as botellas… empezaron a moverse! E mentres se movían…a pintura caía e debuxaba liñas no papel!

Se o péndulo se movía moito…as liñas eran máis longas. Se se ía parando pouco a pouco…as liñas facíanse máis curtas.

Isto ocorre porque existe algo chamado gravidade, unha forza invisible que tira de todo cara abaixo (a mesma que fai que as cousas caian ao chan!).

Que vos parece? Divertido, verdade? 

Bueno, non sabemos se os papás e as mamás pensarán o mesmo porque non se libraron de ter que limpar algún que outro zapato e pantalón. Pero eses son os riscos que ten ser un bo científico.

Ata a próxima!!!

A FORZA DO IMÁN

Ola! Un día máis estamos aquí para falarvos dun novo experimento. Esta vez xogamos cun protagonista moi especial: o imán, un obxecto que ten unha forza invisible chamada magnetismo. Non a podemos ver cos ollos pero podemos ver o que fai. 

E que fai?

Pois atraer e mover cousas de metal. É coma se tivese uns brazos invisibles que din: 

- Ei, metal! Ven para aquí!

Cantas veces temos xogado con el sen ser conscientes da súa maxia!

Como fixemos o experimento?

• Puxemos pintura nun prato.

• Metemos un clip na pintura.

• Collemos un imán e...
• Movemos o clip por debaixo do prato sen tocalo.

E que pasou?

O clip empezou a moverse e a pintura tamén. parecía que o clip estaba patinando pola pintura como se fose nunha pista de xeo.

Así conseguimos facer debuxos súper orixinais, movendo a pintura sen tocala coas mans e sen manchar nin un so dedo.

Que vos parece???